من اون ماه رو دادم به تو يادگاری!   

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی           عجب شاخه گلوار به پايم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرينی                      که صورتگری را نبود اين چنينی

پريزاد عشق رو مه آسا کشيدی                       خدا را به شور تماشا کشيدی

           تو دونسته بودی که خوش باورم من       

 شکفتی و گفتی که از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو؛ گفتی يه بيتاب      تا گفتم دلت کو؛ تو گفتی که درياب

قسم خوردی بر ما که عاشق ترينی        تو يک جمع عاشق تو صادق ترينی

   همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت  

به خود گفتم ای وای. مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه  ی ناب           که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم    تو هر شام مهتاب به يادت شکستم

تو از اين شکستن خبر داری يانه؟          هنوز شور عشق رو به سر داری يانه

             هنوز توی شبهات اگه ماه رو داری          

   من اون ماه رو دادم به تو يادگاری!

لینک