ديگه هيچ بهونه ای نيست...   

پا رو عشقت می زارم...                می رم و تنهات می زارم... 

         می گذرم از خاطراتت...            می رم از گذشته هات...                

 يه سراب بود     يه فريب    

         اما اين دل نمی ديد(لعنت به اين دل)         

         تو غروب لحظه هاش٬ طعم مرگو می چشيد         

نگو دست سرنوشته برامون هر چی نوشته          

نگو که جدايی ما مثل بودن تو بهشته     

ديگه فرصتی نمونده         از تو باز دوباره خوندن          

 ديگه هيچ بهونه ای نيست برای دوباره موندن

اين منم؟آره؟آره؟جازدم يعنی؟ همونی که می گفت تا آخر دنيا...باورم نميشه. خودمم باورم نميشه!عليرضا ای کاش تو لااقل بودی؛ دعوام می کردی و می گفتی صبر کن. گر همسفر عشق شدی...

اما تو هم نيستی

لینک