می روم...   

می روم خسته و افسرده و زار             سوی منزلگه ويرانه خويش        به خدا! می برم از شهر شما          دل شوريده و ديوانه خويش          می برم٬ تا که در آن نقطه ی دور      شستشويش دهم از رنگ گناه       شستشويش دهم از لکه ی عشق        زين همه خواهش بی جا و تباه!       

می برم تا زتو دورش سازم      

زتو٬ ای جلوه ی اميد محال       

می برم زنده بگورش سازم         تا از اين پس نکند ياد وصال        ناله می لرزد٬ می رقصد اشک       آه بگذار که بگريزم من        از تو ای چشمه ی جوشان گناه        شايد آن به که بپرهيزم من         به خدا غنچه ی شادی بودم        دست عشق آمد و از شاخم چيد        شعله آه شدم٬ صد افسوس        که لبم باز بر آن لب نرسيد        عاقبت بند سفر پايم بست      

می روم ! خنده به لب٬ خونبن دل      

می روم از دل من دست بدار       

ای اميد عبث بی حاصل!

لینک