پس چرا پس نداد آن دل را؟   

من به مردی وفا نمودم و او     پشت پا زد به عشق و اميدم   

هرچه دادم به او حلالش باد     غير از آن دل که مفت بخشيدم    

دل من کودکی سبکسر بود     خود ندانم چگونه رامش کرد     او که می گفت دوستت دارم     پس چرا زهر غم به جامش کرد     اگر از شهد آتشين لب من     جرعه ای نوش کرد و شد سرمست     حسرتم نيست زآنکه اين لب را       بوسه های نداده بسيار است      باز هم در نگاه خاموشم      قصه های نگفته ای دارم     باز هم چون به تن کنم جامه      فتنه های نهفته ای دارم     باز هم می توان به گيسويم     چنگی از روی عشق و مستی زد     باز هم می توان درآغوشم     پشت پا بر جهان هستی زد     باز هم می دود به دنبالم     ديدگانی پر از اميد و نياز    بازهم با هزار خواهش گنگ     می دهندم به سوی خويش آواز     بازهم دارم آنچه را که شبی     ريختم چون شراب در کامش     دارم آن سينه را که او می گفت:     تکيه گاهيست بهرآلامش    

زآنچه دادم به او مرا غم نيست     حسرت و اضطراب و ماتم نيست    

غيرازآن دل که پر نشد جايش    بخدا چيز ديگرم کم نيست    

کودلم؟ کو دلی که برد و نداد     غارتم کرده داد می خواهم   

دل خونين مرا چکار آيد؟ دلی آزاد و شاد می خواهم!

دگرم آرزوی عشقی نيست     بيدلان را چه آرزو باشد     دل اگر بود باز می ناليد     که هنوزم نظر به او باشد    او که از من بريد و ترکم کرد     پس چرا پس نداد آن دل را؟    

وای بر من...

لینک